Menu

Επόμενη εκδήλωση


????????? ??? ????????????
on 26-06-2018 at 20:30
at Ελευθεριακός Χώρος Sabot
takes place in
3 days 23 hours 38 minutes
Πρόσθετα

Ημερολόγιο

<<  Ιονιο 2018  >>
 Δ  Τ  Τ  Π  Π  Σ  Κ 
    
252627282930 

ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ

Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Διαφήμιση
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης
ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ PDF Εκτύπωση E-mail

 

ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ

«[…]ο ε­θνικισμός ουδέποτε υπήρξε κάτι άλλο από την πολιτική θρησκεία
του σύγχρονου κράτους. [...]Ή μετατροπή των ανθρωπίνων ομάδων σε έθνη, δηλαδή
σε λαούς ενός κράτους, δεν άνοιξε το δρόμο σε καμιά νέα προοπτική για την
Ευρώπη. Απεναντίας, έχει από μόνη της συγκροτήσει έναν ισχυρό προμαχώνα για τη
διεθνή αντίδραση, πού αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα εμπό­δια για την
κοινωνική απελευθέρωση».
Ρούντολφ Ρόκερ
 

Στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας για αιώνες ζούσαν λαοί με διαφορετική γλώσσα και θρησκεία. Όλοι υπάγονταν στην οθωμανική αυτοκρατορία και, όπως συνήθως συνέβαινε στο πλαίσιο των αυτοκρατοριών, εθνική συνείδηση δεν υπήρχε. Μόνο η κοινή απέχθεια των φτωχών απέναντι στους αφέντες κάθε θρησκείας που τους ξεζούμιζαν σε συνεργασία με την κρατική διοίκηση.

Όταν η οθωμανική αυτοκρατορία άρχισε να διαλύεται, δημιουργούνται στην ευρύτερη περιοχή νέα έθνη κράτη. Νέα και φιλόδοξα. Με πρόθεση να μεγαλώσουν την επικράτειά τους. Καθυστερημένα σε σχέση με άλλες περιοχές, η περιοχή της Μακεδονίας μπαίνει, στις αρχές του 20ου αιώνα, στο στόχαστρο των γειτονικών εθνικισμών. Η ύπαιθρος κατοικείται κατά κύριο λόγο από πληθυσμούς σλαβόφωνους, που μιλούν, όπως λένε οι ντόπιοι, μια γλώσσα που συγγενεύει αρκετά με τη βουλγαρική. Κατοικούν βέβαια και ελληνόφωνοι, φυσικά τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι, Εβραίοι –κυρίως στη Θεσσαλονίκη και τόσοι άλλοι και άλλες. Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της υπαίθρου αυτοπροσδιορίζονται από τον 19ο αι ως Μακεδόνες, χωρίς αυτό να συνεπάγεται αναγκαστικά τη φιλοδοξία συγκρότησης διακριτού εθνικού κράτους.

Τα γειτονικά κράτη στέλνουν ένοπλους πράκτορες στη Μακεδονία (Βούλγαροι, Έλληνες και Σέρβοι κομιτατζήδες), συνοδευόμενους από δασκάλους και παπάδες, πιέζοντας τους ντόπιους να διαλέξουν ανάμεσα στο Πατριαρχείο και την Εξαρχία (τη βουλγαρική αυτοκέφαλη εκκλησία). Γνωρίζουν ότι η θρησκευτική επιλογή θα προδικάσει την εθνική.

Όπως βέβαια πάντα συμβαίνει με τους εθνικούς ανταγωνισμούς, τη λύση θα δώσει ο πόλεμος. Η Ελλάδα επικρατεί στον Β’ βαλκανικό πόλεμο το 1913 και κερδίζει τη μερίδα του λέοντος από την περιοχή της Μακεδονίας. Λίγα χρόνια αργότερα, μέσω της ανταλλαγής πληθυσμών, θα εποικίσει την περιοχή με ελληνόφωνους προερχόμενους από τη Μ.Ασία και θα απαλλαγεί «εθελοντικά» από τους σλαβόφωνους, υποχρεωτικά από τους μουσουλμάνους.

Αναζητώντας το νόημα του όρου αλυτρωτισμός…

…καταλαβαίνουμε ότι προφανώς αλυτρωτισμός είναι να λέει κανείς ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική, τη στιγμή που η γεωγραφική περιοχή είναι μοιρασμένη σε τέσσερα κράτη. Τι εννοούν οι εμπνευστές του συνθήματος; Ότι οφείλει να ενσωματωθεί στο ελληνικό κράτος;

Είναι οι Μακεδόνες βόρεια των ελληνικών συνόρων απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου; Και βέβαια όχι. Όπως δεν είναι και οι κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας. Όπως κανένας δε θα έπρεπε να θέλει να είναι. Τι έχουμε να ζηλέψουμε από μια ασιατικού τύπου μοναρχία που πρώτα κυριαρχεί στις αυτόνομες ελληνικές πόλεις και μετά επιβάλλει το δίκαιο του κατακτητή σε μεγάλο κομμάτι του τότε γνωστού κόσμου; Γιατί να θαυμάζουμε έναν βασιλιά, και μάλιστα έναν βασιλιά που ήθελε να τον λατρεύουν σαν θεό και σκότωνε ακόμα και τους φίλους του, όταν φοβόταν για την εξουσία του; Δεν είμαστε περήφανοι για κανέναν «ηγέτη» που υποδούλωσε την ανθρωπότητα, είμαστε κομμάτι της ανθρωπότητας που αγωνίζεται για την κοινωνική απελευθέρωση.

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, οι άνεργοι και οι άνεργες δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με όσους και όσες σαν κι εμάς ζουν έξω απ’ τα σύνορα. Το έθνος- κράτος γεννήθηκε μαζί και για τον καπιταλισμό. Ο κόσμος για τον οποίο παλεύουμε δεν έχει εθνικές ταυτότητες και σύνορα. Ο εθνικισμός προσφέρει μεγάλη υπηρεσία σε όσους θέλουν να μας αποκρύψουν τον πραγματικό εχθρό, τους ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές μας.

Οι εθνικοί ανταγωνισμοί ενισχύουν:

-όσους θέλουν χώρες εξαρτημένες και ασταθείς, ώστε να κάνουν πιο επικερδείς επενδύσεις, όπως το ελληνικό κεφάλαιο στη γειτονική χώρα

-όσους έχουν όπλα για να πουλήσουν

-όσους πουλάνε πατριωτισμό για να κερδίσουν ακροδεξιά ακροατήρια και να χτίσουν πολιτικές καριέρες

Αυτοί είναι που έστησαν τα καρναβάλια των συλλαλητηρίων. Και τους ακολούθησαν πολλοί νοικοκυραίοι. Πήγαν να πουλήσουν εθνικιστικό τσαμπουκά, για να σκύψουν την επόμενη μέρα υπάκουα το κεφάλι στο αφεντικό. Θα ήταν απλώς αστείο, αν δεν είχε την τραγική του όψη.

Όλοι όσοι έγιναν κομπάρσοι στα συλλαλητήρια, άφησαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στους φασίστες στρατοκράτες των μικροφώνων και στους νεοναζί που παρέλαυναν ανενόχλητοι. Σε μια πόλη όπου οι ναζί δεν έχουν καταφέρει να βγουν από τις τρύπες τους, τούς έκαναν πλάτες για να εγκληματήσουν σε βάρος αυτού που περισσότερο φοβούνται. Των ελεύθερων καιαυτοδιαχειριζόμενων χώρων, όπως οι καταλήψεις, που θα είναι πάντα εδώ, για να θυμίζουν ότι οι άνθρωποι που αγωνίζονται δεν τρομοκρατούνται και δεν κρύβονται , αλλά σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε γειτονία συνεχίζουν να υπερασπίζονται την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, το φως ενάντια στο σκοτάδι, τη ζωή ενάντια στον θάνατο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ,

ΟΙ ΑΝΕΡΓΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

 
Εργοδότες και κράτος θέλουν να τελειώνουν με τις απεργίες PDF Εκτύπωση E-mail

ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ  ΚΡΑΤΟΣ

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Η καπιταλιστική κρίση έχει μεταβάλλει σε μεγάλο βαθμό τη μορφή της εργασίας. Πολύ καιρό όμως πριν την κρίση, η εργασιακή συνθήκη για το μεγαλύτερο τμήμα του προλεταριάτου προσδιορίζεται από την επισφάλεια. Ο κανόνας είναι η συνεχής εναλλαγή εργασιακών κλάδων και εργοδοτών, η διαρκής μετάβαση από την ανεργία στην υποαπασχόληση και το αντίστροφο, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας (ημιαπασχόληση, μπλοκάκια, βάουτσερ κλπ), η απλήρωτη εργασία, η καταπάτηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτή η μορφή εργασίας έχει γίνει πια σαφές με δραματικό τρόπο ότι δεν αφορά μόνο τους νέους ή τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.  Και φυσικά οι εργαζόμενοι της νέας εποχής δεν οργανώνονται, δεν συνδικαλίζονται.

Παράλληλα με την ιδεολογική απαξίωση του συνδικαλισμού, που είναι δικαιολογημένη αν σκεφτούμε πόσο ξεπουλημένος είναι ο επίσημος συνδικαλισμός από το ’80 και μετά, οι εργαζόμενοι της νέας εποχής δουλεύουν σε τόσο διαφορετικές εργασιακές συνθήκες, αλλάζουν τόσες δουλειές, διανύουν τόσο μεγάλα διαστήματα ανεργίας που ακόμα κι αν πιστεύουν στην ανάγκη της συλλογικής οργάνωσης και του συνδικαλισμού, τους είναι αδύνατο να αναγνωρίσουν ότι ανήκουν σε κάποιον συγκεκριμένο εργασιακό κλάδο, άρα και στο αντίστοιχο συνδικάτο.

Η αναρχοσυνδικαλιστική μορφή οργάνωσης στο σύγχρονο εργασιακό τοπίο είναι δυνατό να παρέχει ουσιαστική απάντηση στη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων, παρά τον κατακερματισμό των εργασιακών κλάδων και των σχέσεων εργασίας. Ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν είναι ο συνδικαλισμός των παζαριών με τα αφεντικά και το κράτος και λειτουργεί ανταγωνιστικά απέναντι στα γραφειοκρατικά, κομματικά και εργοδοτικά συνδικάτα. Είναι ο συνδικαλισμός της άμεσης δράσης των εργαζομένων, που, πέρα από την στάση της αντίστασης και της διεκδίκησης απέναντι στην εργοδοσία, εμπνέεται από την επαναστατική παράδοση και μπορεί να εμπνεύσει στους εργαζόμενους το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.

Κυρίως όμως ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν έχει κανένα φετίχ με την αστική νομιμότητα.

Οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων είναι συνδικαλιστική οργάνωση. Μια επιτροπή εργαζομένων σε έναν εργασιακό χώρο ή έναν κλάδο μπορεί να παλέψει για τις ανάγκες που προκύπτουν και η αποτελεσματικότητά  της δεν εξαρτάται από τη νομιμοποίηση που τους παρέχει το κράτος, αλλά από τη δική της δυναμική και αποφασιστικότητα. Με ανάλογο τρόπο, η αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση μπορεί να καλύψει ανέργους και επισφαλώς εργαζομένους, χωρίς αυτοί να χρειάζεται να αλλάζουν σωματείο κάθε λίγους μήνες, όσο συχνά αλλάζουν σχέση εργασίας και κλάδο. Τα επίσημα σωματεία έχουν ένα μοναδικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα άτυπα: το νόμιμο δικαίωμα της απεργίας.

Η απεργία είναι το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων. Με αυτήν στερούμε από τα αφεντικά το μόνο που τους ενδιαφέρει, την εργασία μας και το κέρδος που αποκομίζουν από αυτήν. Ωστόσο στο διάστημα που ακολουθεί πρόκειται να περιοριστεί, σχεδόν να καταργηθεί, το δικαίωμα στην απεργία. Ιδιαίτερα στη ελλάδα με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο που πρόκειται να ψηφιστεί, οι προϋποθέσεις για την κήρυξη απεργίας θα είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλιστούν. Τα μέτρα αυτά απονευρώνουν μοιραία τα νόμιμα συνδικάτα. Ο αναρχοσυνδικαλισμός μπορεί να επιβιώσει από την επίθεση αυτή, με δεδομένο τον μη θεσμικό του χαρακτήρα αλλά και το γεγονός ότι έχει στο οπλοστάσιό του μέσα πάλης που δεν περιορίζονται στα νόμιμα, όπως τις καταλήψεις, το σαμποτάζ, το μποϊκοτάζ και ό,τι άλλο μπορεί να επινοήσει η δημιουργικότητα και η φαντασία των εργαζομένων. ‘Άλλωστε, ακόμα και τα επίσημα συνδικάτα σε ένα τέτοιο συνδικαλιστικό νομικό πλαίσιο θα κληθούν να διαλέξουν: ή να αναθεωρήσουν στην προσκόλλησή τους στη νομιμότητα ή να εξαφανιστούν, χάνοντας κάθε δυνατότητα οργάνωσης της αντίστασης των εργαζομένων ή, ακόμα και το ελάχιστο, κάθε δυνατότητα διεκδίκησης μερικών κλαδικών αιτημάτων.

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

 
Κράτος και αφεντικά ποινικοποιούν τον πραγματικό συνδικαλισμό PDF Εκτύπωση E-mail

Κράτος και αφεντικά
ποινικοποιούν τον πραγματικό
συνδικαλισμό

 

Τα αφεντικά, το κράτος και οι μηχανισμοί τους φοβούνται περισσότερο από καθετί άλλο την οργάνωση των εργαζομένων. Κυρίως όμως φοβούνται όταν οργανωνόμαστε μόνοι μας, όταν δημιουργούμε δομές αλληλεγγύης και κερδίζουμε εργατικούς αγώνες. Τότε οι εισαγγελείς και οι παρατρεχάμενοι τους αναλαμβάνουν δράση, φτιάχνουν δικογραφίες όπου βαφτίζουν τις εργατικές διεκδικήσεις ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», τη συνδικαλιστική δράση ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης σε καταστήματα» και την αυτοοργάνωση των εργαζομένων ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση». Όπως ακριβώς έγινε με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα μαγαζιά «Σαλαντίν» και «Βοτανοπωλείο» τα αφεντικά των οποίων κατέθεσαν στην αστυνομία ως τα θύματα της υπόθεσης ώστε να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλιστικό τους αγώνα.

 

Η δίωξη έστω και ενός εργαζόμενου ή μιας εργαζόμενης μάς αφορά όλους, ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για 7 εργαζόμενους και μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων στην Αθήνα εκ των οποίων οι 4 ήταν και απολυμένοι λόγω συνδικαλιστικής δράσης από τα μαγαζιά όπου δούλευαν.

Την Τρίτη 21 Νοέμβρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων δικάζονται 7 μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων για τις κατηγορίες που αναφέρονται στο κείμενο.

 

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

ΕΣΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
(Τοπικές ενώσεις Αθήνας/Θεσσαλονίκης)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 17 Νοέμβριος 2017 14:16
 
Οι σεζόν του τρόμου PDF Εκτύπωση E-mail

Οι σεζόν του τρόμου

Σε ένα ακόμα καλοκαίρι στην Ελλάδα της κρίσης με πολλή πολλή ζέστη, κάποιοι βρίσκονται εδώ και αρκετούς μήνες σε  νησί, όχι για διακοπές, αλλά για να επιβιώσουν. Φαίνεται ότι σε ένα τοπίο διάλυσης, με την ανεργία στους νέους να αγγίζει πλέον το 50%, ο τουριστικός κλάδος διατηρεί μία (έστω και μικρή) δυνατότητα απορρόφησης εργατικού δυναμικού - ειδικά νεανικού. Οι ειδικοί το λένε εδώ και χρόνια: Το μέλλον της Ελλάδας αναγκαστικά περνάει από τον τουρισμό.

Τι κρύβεται όμως πίσω από την βιτρίνα που βλέπουμε εμείς ως ‘’πελάτες’’;

Πόσο ειλικρινές είναι αυτό το χαμόγελο με το οποίο μας καλωσορίζουν οι εργαζόμενοι στο μαγαζί που δουλεύουν;

Και τέλος, πόσο κοστολογείται για τα αφεντικά η αξιοπρέπεια και η ανάγκη για επιβίωση των εργατών;

Πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως νεαρής ηλικίας, στην προσπάθειά τους να μαζέψουν λεφτά το καλοκαίρι για να τη βγάλουν τον χειμώνα, δεν κάνουν βέβαια διακοπές, δουλεύουν και υφίστανται καταπάτηση των δικαιωμάτων τους από τα αφεντικά, τα οποία συνηθίζεται να εκμεταλλεύονται σε μεγάλο βαθμό τους εργαζομένους που πάνε να δουλέψουν για σεζόν, πιστεύοντας ότι από τη στιγμή που ένας εργαζόμενος δουλεύει γι’αυτούς είναι ουσιαστικά ιδιοκτησία τους και δεν δικαιούται να έχει ιδιωτική ζωή.

Το συχνότερο φαινόμενο εργατικής εκμετάλλευσης που παρατηρείται σε πολλές τουριστικές περιοχές είναι ο εργαζόμενος να είναι δηλωμένος για 8ωρη εργασία, 5 μέρες τη βδομάδα και στο τέλος να καταλήγει να δουλεύει 9ωρα και 10ωρα, 7 μέρες την εβδομάδα με τις υπερωρίες (προφανώς) να μην πληρώνονται ποτέ.

Συνηθίζεται επίσης τα αφεντικά να καθυστερούν τους μισθούς των εργαζομένων (αν δίνουν όλους τους μισθούς μαζί στο τέλος), κάτι που σημαίνει ότι ο εργαζόμενος καλείται να επιβιώσει με δικά του έξοδα όσο καιρό μείνει στο νησί. Επίσης, θα  πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι τα λεφτά που δίνονται από τα αφεντικά είναι πάντα σχεδόν ‘’μαύρα’’, ενώ το ωράριο αλλάζει συνεχώς αναλόγως με  τις ορέξεις του εργοδότη, χωρίς να ερωτάται ο εργαζόμενος /η.

Πολύ συχνά οι απαιτήσεις των αφεντικών φτάνουν σε εξοργιστικό σημείο, αφού πολλοί από αυτούς απαγορεύουν στους εργαζομένους τους ακόμη και να κάθονται εν ώρα εργασίας, να κάνουν διαλείμματα ενώ έχουν λόγο ακόμα και στο ντύσιμο/στυλ των εργατών, αφού απαιτούν από το προσωπικό τους να μην έχει βαμμένα νύχια, σκουλαρίκια, τατουάζ και άλλα αξεσουάρ που μπορεί να τους κάνουν να χάσουν  τους πολύτιμους πελάτες τους.

Ορισμένα αφεντικά τραβάνε το σκοινί ακόμα περισσότερο και θέλοντας να έχουν τον απόλυτο έλεγχο, έχουν πάνω τους το κλειδί της τουαλέτας του μαγαζιού, γιατί όπως λένε οι ίδιοι, οι εργαζόμενοι ‘’λουφάρουν’’ με πρόφαση την επίσκεψή τους στην τουαλέτα και κάθονται παραπάνω απ’ότι θα έπρεπε. Τέλος, οι εργοδότες δεν διστάζουν σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να κόψουν λεφτά από τους μισθούς των εργαζομένων είτε για παραδειγματισμό είτε έχοντας ως δικαιολογία ότι δεν τηρήθηκαν οι εσωτερικοί ‘’κανόνες’’ του μαγαζιού (π.χ. οι εργαζόμενοι μιλούσαν πολύ ώρα μεταξύ τους, κάθονταν ενώ αυτό απαγορευόταν κλπ).

Το μόνο πλεονέκτημα που συνήθως απολαμβάνουν όσοι πάνε να δουλέψουν σεζόν είναι ότι ο εργοδότης τους τούς παρέχει στέγη και τροφή, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως θετικό, αφού συνηθίζεται τα δωμάτια στα οποία διαμένουν οι εργαζόμενοι να είναι χαμηλής ποιότητας και να μην έχουν καν τις βασικές ανέσεις. Πολύ συχνά αναφέρονται περιπτώσεις όπου τα συγκεκριμένα δωμάτια δεν είχαν καν παράθυρα, ήταν πολύ μικρά και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για ύπνο και τίποτε περισσότερο.

 

Για να απαντήσουμε σε αυτές τις εργοδοτικές ασυδοσίες, εμείς, οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εθνικότητας, πρέπει να οργανωθούμε δυναμικά στα σωματεία μας , να οξύνουμε τον ταξικό ανταγωνισμό και, γνωρίζοντας ότι οι κοινωνίες που οδηγούνται στην εξαθλίωση έχουν την τάση να εξεγείρονται, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας μέχρι να πάρουμε ό,τι μας ανήκει.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 05 Σεπτέμβριος 2017 19:58
 
Οι νεκροί εργάτες της τάξης μας τα κέρδη των αφεντικών και του κράτους PDF Εκτύπωση E-mail

Οι νεκροί εργάτες της τάξης μας
τα κέρδη των αφεντικών και του κράτους

Οι νεκροί της τάξης μας δεν προέρχονται μόνο από τους κλάδους της οικοδομής και του επισιτισμού που μετρήσαν πολλά θανατηφόρα «ατυχήματα» τον προηγούμενο χειμώνα. Αυτο το καλοκαίρι στον βωμό των δισεκατομμυρίων εσόδων που μέτρησαν τα αφεντικά μόνο από τον τουρισμό, εμείς μετρήσαμε νεκρούς από κάθε κλάδο. Καθαριστές, ξυλοκόποι, οδηγοί φορτηγών, υπάλληλοι αεροδρομίων, χειριστές κλαρκ, λιμενεργάτες ήταν μέσα στις δεκάδες περιπτώσεις όπου οι εργάτες δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους, όπου για 300 με 600 ευρώ αφήσαν την ζωή τους σε χαντάκια, δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, εργοστάσια και ορυχεία.

Στον καπιταλισμό όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες αποτελούμε αναλώσιμα νούμερα είτε πρόκειται για περίοδο «κρίσης» είτε για οικονομική «ανάπτυξη». Στην οικονομική κρίση τα αφεντικά επικαλούνται τα «μειωμένα» κέρδη και, εκτός από τους μισθούς, εξαφανίζουν και κάθε πιθανό μέτρο ασφάλειας, ενώ στην πολυαναμενόμενη για αυτούς ανάπτυξη το αυξανόμενο κέρδος τους είναι πάνω από κάθε σκέψη για  προστασία των εργαζόμενων. Οι εταιρίες ποτέ δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να απολογηθούν και η όποια «βαθειά θλίψη» τους είναι λιγότερη από την οδύνη για το κόστος της προστασίας των εργαζόμενων.

Δεν διακινδυνεύουμε την ζωή μας

για κανένα αφεντικό και καμία ανάπτυξη

Διεκδικούμε με αξιοπρέπεια και μαχητικότητα

τα εργατικά μας συμφέροντα

Μνήμη και οργή

 

για τους νεκρούς της τάξης μας

 
Περισσότερα Άρθρα...
« ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 1 από 22